էն բիձեքն իմ երեկվա խաղընկերն էին

Գյուղի մուտքին, ծառերի շվաքին մի երկար քարե նստարան կար։

Մեր գյուղի տարեցներն էին նստում նրա վրա, կողք-կողքի շարված, ինչպես ա՜յ էն էլեկտրալարերին թառած թռչունները…

Ամեն ամառ, երբ գյուղ էին տանում ինձ, մուտքին հասնելուն պես հորեղբայրս դիմում էր վարորդին, ասելով.

-Վանո ջան, մի վետն արա, էն բիձեքին բարևենք, եդով կըբրձանանք:

Հորեղբորս ասելով, նրանք մեր գյուղի համն ու հոտն էին, և որ օրը, Աստված չանի, էդ նստարանը դատարկվի, գեղը կհանգչի…

Վերջերս գյուղ էի գնացել։

Ծառերի շվաքին, երկար քարե նստարանին, ա՛յ էն էլեկտրալարերի թառած թռչունների պես կողք-կողքի գյուղի տարեցներն էին նստած։

Հորեղբորս ձայնն էր ասես երկնքից իջավ.

-Վանո ջան, մի վետն արա, էն բիձեքին բարևենք:

…էն բիձեքն իմ երեկվա խաղընկերն էին։

Սպարտակ ՂԱՐԱԲԱՂՑՅԱՆ

Մեկնաբանություններ